Babcia  Dziadek, Oma i Opa

- te słowa wymawiają wnuki jako pierwsze zaraz po: „mama i tata”, a czasem nawet przed. To słowa, które wyrażają miłość dzieci do swoich najbliższych. Dlatego z okazji Waszego święta szczególnie dziękujemy za smak dzieciństwa: za omowe nudelzupy, tradycyjne rolade na drugie, za wszystkie kluski zjadane po kolei, za szarlotkę i drożdżowe rogaliki i za pyszny malinowy sok do herbatki. Za zreperowany rower, naprawiony zegarek, przyszyty guzik, za spacery i lody. Za niezmiennie dobry humor i rady na nasze dziecięce kłopoty i smuteczki, a przede wszystkim za kochające serca. Za to, że czas u Babci i Dziadzia płynie inaczej, zawsze milej i weselej.

Czasami w podeszłym wieku, czasem jeszcze całkiem młodzi. Nie robią problemu ze zmarszczek i nie wstydzą się przybywających lat. Chcą pomagać, są aktywni, czasem realizują niespełnione marzenia i pomysły, chętnie wspierają, opiekują się wnukami. Są dojrzali życiową mądrością, więc inaczej postrzegają relacje, potrafią zachować dystans w ocenie, bo patrzą na życie przez pryzmat doświadczeń i wiary. Nieraz mieszkają sami, nieraz razem z rodziną, nieraz czują smutek, bo za cicho, czasem odwrotnie - pragną ciszy, bo za głośno. Ale zawsze mają coś, czego nie można sobie 'załatwić, kupić, zabezpieczyć' - troskę, ciekawość, miłość, radość,a przede wszystkim cierpliwość i wyrozumiałość, której nieraz tak brakuje rodzicom… Są dla nas najważniejsi, nawet jeśli tak nie czują, są najmądrzejsi mądrością nie internetową, książkową, tylko życiem, są najukochańsi nawet, jeśli tego nie mówimy ciągle, są najlepsi, bo niezawodni, są najbogatsi, bo mają w sobie niekończące się pokłady uczuć i zawsze mają dla nas czas. To Babcia i Dziadek. 

Spotykamy się z nimi, lubimy pokój Babci i Dziadzia. To najpiękniejsze miejsca jakie znamy. Dlaczego lubimy z nimi być? Czekają tutaj na nas zawsze dobroć, miłość, kochające serca, osoby, które znają sposób na wszystkie dziecięce smutki. Zapewniają nam to, co ważne - rozmowę i zainteresowanie. Uczą nas kiedy mówić przepraszam, kiedy dziękować i całować, uczą szacunku. Uczą nas pacierza, modlitwy do Boga i wiary. Czytają bajeczki, grają z nami w karty, znoszą cierpliwie, gdy wnuczek jest uparty. Często już w dorosłym życiu, sięgając do wspomnień z dzieciństwa, przywołujemy obraz babci i dziadka: ich uśmiechnięte, kochające twarze, ręce zawsze gotowe, aby nas pogłaskać, przytulić i pomóc. Jako dzieci w różnych sytuacjach zwracaliśmy się o pomoc właśnie do nich! 

Często wskakiwaliśmy na ich kolana chroniąc się przed gniewem rodziców. Dziadkowie pokazują nam, jakie wartości w życiu mają nami kierować, jakim człowiekiem trzeba się stać, aby czynić dobro, jakie ścieżki na życiowej drodze wybierać, jednocześnie nie rozkazują tak czynić, mają przecież w sobie umiejętność dostrzegania i szanowania innych, po prostu radzą.

Pewna dziewczynka napisała: „mam babcię, która nie jest lekarką i leczy, nie jest architektem, który buduje domy, nie jest nauczycielką, która uczy, ale jest dobra. Zawsze pomoże, zawsze obroni. Okazuje dobroć serca”. Dzielmy się więc dobrocią, radością na co dzień i od święta.