Jubileusz 80-lecia naszej Parafii

Idźmy, tulmy się jak dziatki do Serca Maryi Matki ….

Encyklopedia mówi: Parafia to grupa ludzi, mieszkająca w konkretnej okolicy, należąca do tej samej wspólnoty. Zarządza nią Proboszcz. Tyle lakonicznej informacji. A parafia to przed wszystkim Patron, chroniący parafian przed złem i prowadzący wspólnotę do Nieba. Parafia to ludzie, którzy utożsamiają się z kościołem i swoim miejscem zamieszkania. Kolonowska parafia pod wezwaniem Niepokalanego Serca Maryi w tym roku obchodzi jubileusz 80-lecia istnienia. Niepokalana Maryja, Kochająca i Kochana. NASZA !!! Wielbił Ją papież JP II. Cały jego pontyfikat to Totus Tuus – czyli Cały Twój. Prymas Stefan Wyszyński ukochał Maryję. Tak pięknie pisał.: „Wszystkie modlitwy, prace, cierpienie i radości składam u Twych stóp, Matko i Królowo jako hołd wdzięczności.” I my mieszkańcy Kolonowskiego dziękujemy za te 80 lat istnienia parafii i prosimy cię Matko błogosław nam w kolejnych latach. Bądź z nami w każdy czas.

Osiemdziesiąt lat to piękny jubileusz. Ile w tym czasie odbyło się Mszy Świętych, Nabożeństw, wyśpiewanych pieśni, kazań. Ile uroczystych i szczęśliwych chwil: chrzcin, pierwszych Komunii, ślubów. Długo by wyliczać... Wspólnie też przeżywamy smutne chwile, gdy odprowadzamy najbliższych na miejsce wiecznego spoczynku. Jedno jest pewne, że nie wyobrażamy sobie życia bez kościoła i parafii.

Może gdzieś tam w innych parafiach jest kryzys, ale u nas na mszach i nabożeństwach kościół jest zawsze pełny. Ksiądz ma dużo intencji mszalnych za żywych i zmarłych, co świadczy o pobożności wiernych i o wysokiej kulturze religijnej. Parafianie bardzo dbają o cmentarz i o groby bliskich. Wielu ludzi angażuje się w życie parafii. Remonty, sprzątanie kościoła, organizacje festynów parafialnych, wigilii dla samotnych, oprawa świąt, a szczególnie strojenie całymi ulicami Ołtarzy na Boże Ciało. Sporo tego. A wszystko to przemyślane i dobrze zrobione. Prężnie działa Rada Parafialna, Żywy Różaniec, Marianki, Caritas. Są organiści, szafarze oraz bardzo dużo ministrantów. Jest wydawana gazetka kościelna, którą parafianie czytają i do kogokolwiek się pójdzie, tam gazetka leży na widocznym miejscu. Możemy poszczycić się głośnym, pięknym śpiewem w kościele. Tak śpiewa prawdziwa wspólnota. Mieszkałem w kilku miejscowościach, chodziłem do tamtejszych kościołów, ale nigdzie nie widziałem tak dobrze zorganizowanych wiernych i nie spotkałem też kolejnych księży, mocno zaangażowanych w życie parafii. Naszej parafii ! Piszę NASZA, bo od kilkunastu lat jestem jej członkiem, czym się szczycę. Myślę, że cała Kolonowska wspólnota jest dumna ze swojej parafii. Księdzu proboszczowi i parafianom życzę, aby Niepokalane Serce Maryi zawsze było przy Was.

Parafianin

LIST PASTERSKI BISKUPA OPOLSKIEGO 

Z myślą o odnowie Kościoła i rozkrzewianiu wiary (fragmenty)

W 1826 roku Paulina Jaricot zainicjowała Żywy Różaniec. Gdy w jej sercu zrodziło się przekonanie, że Bóg pragnie i może zbawić świat przez modlitwę prostych ludzi, zjednoczonych w jednym sercu i w jednej intencji, zapragnęła: „uczynić różaniec modlitwą wszystkich”. Miała jednak świadomość, że nie każdy jest zdolny do długiej modlitwy –niektórzy nie mają na nią czasu, inni siły, ale każdy może odmówić jedną dziesiątkę. I tak znalazła rozwiązanie: zamiast wymagać odmawiania całego różańca, zaproponowała, aby połączyć ludzi w piętnastoosobowe grupy, w których każdy odmówi tylko jeden dziesiątek dziennie, rozważając przydzieloną mu tajemnicę z życia Jezusa i Maryi. Rozwój dzieła był niesamowity. W krótkim czasie we Francji do Żywego Różańca należało już ponad dwa miliony osób. 

U podstaw rozwoju tego dzieła leży prostota jego formuły. Jedna dziesiątka różańca to zaledwie kilka minut w ciągu doby. Może ją odmówić matka karmiąca dziecko, student w przerwie między wykładami, osoba obłożnie chora, dziecko i każdy w drodze do pracy czy szkoły. Nie wymaga to szczególnych warunków ani specjalnego przygotowania. Wystarczy proste i wierne serce, aby dokonywały się wielkie rzeczy. 

Dlatego bardzo dziękuję wszystkim, którzy w naszej diecezji należą do Żywego Różańca. i Proszę Was, abyście rozwijali to dzieło w swoich parafiach i wspólnie z duszpasterzami podjęli trud ożywienia poszczególnych Róż oraz uporządkowania ich funkcjonowania. (…) W aktualnej sytuacji, gdy tak bardzo potrzeba odnowy Kościoła i nowego rozkrzewiania wiary w społeczeństwie, parafiach i rodzinach, niech każdy z nas – w duchu odpowiedzialności za Kościół i zbawienie świata – zapyta Boga w swoim sercu: Co mogę uczynić? Szukając odpowiedzi, warto uwzględnić intuicję bł. Pauliny, że podejmując nawet coś małego kroki, możemy dokonywać wielkich rzeczy, jeśli będziemy działać razem w jedności. W takie działanie doskonale wpisuje się przystąpienie do Żywego Różańca oraz zakładanie nowych róż różańcowych, zwłaszcza z intencją modlitwy za dzieci, i o wiarę w sercach młodego pokolenia. Bardzo wszystkich do tego zachęcam.