Parafialna Rada Duszpasterska
2026-2031
Parafia Niepokalanego Serca Maryi w Kolonowskiem

1. Dyla Paulina

2. Galus Bogusława

3. Kała Adam

4. Kimak Waldemar

5. Kruk Maria

6. Pawlik Herbert

7. Smyk Maria

8. Spałek Dorota

9. Żyłka Janusz

Zaprzysiężenie Rady odbędzie się 8 listopada o godz.15:00 na plebanii.

Tekst zaprzysiężenia członków PRD

Ja NN, powołany na członka Parafialnej Rady Duszpasterskiej, przyrzekam wobec Boga, że powierzoną mi funkcję będę wykonywał według najlepszej swej woli, zgodnie z moim sumieniem i przepisami prawa kościelnego.

W szczególności przyrzekam, że w miarę swych sił i z poczuciem odpowiedzialności będę wspomagał Proboszcza w działalności pasterskiej, mając na względzie tylko chwałę Bożą i dobro Kościoła.

Tak mi dopomóż Bóg! Amen.

Przed nami dwa wielkie dni: Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki. Dzień Wszystkich Świętych, to bardzo stare święto wywodzące się z IV-wiecznego kultu chrześcijańskich męczenników, którzy oddali życie za wiarę. Początkowo święto obchodzono wiosną. W VII wieku papież Grzegorz III przeniósł je na dzień pierwszego listopada. Najpierw obchodzono je w Rzymie, potem w całym Cesarstwie Rzymskim. W XV w święto stało się obowiązkowym w całym Kościele. Zaduszki także mają długą historię, ponieważ od zarania ludzkości zarówno w czasach pogańskich i we wszystkich wiarach modlono się za zmarłych i przy grobach swoich bliskich odprawiano różne rytuały. Stolica Apostolska w XIV w oficjalnie wprowadziła do kalendarza rzymskiego obchody Dnia Zadusznego jako dnia modlitwy za wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące. W wielu krajach przez wieki znaczenie tych świąt zmalało, ale u nas są one mocno zakorzenione i przywiązujemy do nich bardzo dużą wagę. Modlimy się i do wszystkich świętych i za zmarłych, odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze symbolizujące wieczną światłość, przynosimy kwiaty. Wspominamy swoich bliskich. Ktoś tak mądrze powiedział, że pamięć nie umiera. Dopóki będziemy pamiętać o swoich bliskich zmarłych, dopóty będą oni wśród nas. Bardzo ważne jest też to, że spotykamy się z rodziną bliższą i dalszą przyjeżdżającą nawet zza granicy. W zapracowanym dzisiejszym świecie jest to często jedyna okazja w roku, gdy spotyka się rodzina. Życzmy sobie, aby to dostojne święto w lawinie wszelkich modnych i nie zawsze dobrych nowości nie znikło z naszego życia.

W naszym kraju pierwszy listopada to już pełna jesień. Powoli zamiera przyroda. Spadają liście, dni są krótkie, zamglone. To pełne powagi, dostojeństwa i zadumy nad przemijającym życiem święto pięknie wpisuje się w jesienny krajobraz. Mam groby rodzinne na kilku cmentarzach. Często tam bywam. Najbardziej lubię stare cmentarze. Tu zdaje się mieć potwierdzenie dawna myśl filozoficzna, że świat jest garstką żywych i całą rzeszą zmarłych. Tu białe brzozy pochylone nad grobami, szepczą pacierze, a dostojna cisza jeszcze bardziej potęguje powagę miejsca. Jedyny realistyczny odgłos to szelest liści pod moimi stopami. Na wpół zatarte napisy na starych nagrobkach skłaniają do refleksji nad przemijającym czasem i kruchością ludzkiego życia. Czytam... Odszedłeś tak nagle... Nie umiera ten, kto trwa w pamięci… Jezu ufam Tobie… To taka chwila, w której uzmysławiam sobie, że w tej niesamowitej cmentarnej ciszy JA żyję. Widzę niebo i słońce, słyszę ten szelest liści pod nogami, czuję jak wiatr owiewa mi twarz. Myślę… A oni?... Cóż oni?... Przypomina mi się wiersz księdza Mirosława Benedykta Strożka. Zacytuję urywek.

Najtrudniej ponoć uwierzyć we własną śmieć, zawsze to inni umierają, nam wspomnienia pozostają. W śmierci życie się nie kończy, ale zmienia. Tylko czy wierzymy w to bez wątpienia?... Ja wierzę