"Pielgrzymka do Katalonii – nie tylko dokąd, ale z kim." 

Każda pielgrzymka ma swój plan. Są miejsca, które chcemy zobaczyć, kościoły, które odwiedzimy, Msze Święte, godziny wyjazdów i powrotów. Nasza pielgrzymka do Katalonii, zorganizowana przez ks. Krzysztofa, rozpoczęła się 15 września i przez kolejnych osiem dni prowadziła nas przez piękne miejsca, ale także – co okazało się równie ważne – coraz bliżej siebie nawzajem. 

Pierwszym przystankiem było Montserrat i sanktuarium Matki Bożej, zwanej „Czarnulką”, patronki Katalonii. Każdy dzień rozpoczynaliśmy Mszą Świętą, powierzając Bogu nasze osobiste intencje oraz intencje pozostałych pielgrzymów. 

Była Barcelona i niezwykła Sagrada Família, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy Świętej w jednej z kaplic. Był Lloret de Mar – odpoczynek, słońce i plaża, ale przede wszystkim czas na rozmowy. Odwiedziliśmy Ogrody św. Klotyldy, gdzie w cieniu drzew szukaliśmy wytchnienia przed coraz mocniej grzejącym słońcem.  

Był też rejs do Tossa de Mar, malowniczego miasteczka z piękną starówką, portem i średniowiecznymi murami. Ostatnim przystankiem była Girona – miasto pełne historii, wąskich uliczek, zabytkowych kamienic i pięknej katedry. 

Jednak im dłużej trwała nasza podróż, tym bardziej miałam poczucie, że jej najważniejsze punkty nie znajdują się na mapie. Ksiądz Krzysztof powiedział, że kościół tworzą ludzie. Miejsce może wyglądać różnie, nie zawsze przypominać kościół, ale to ludzie, którzy się w nim spotykają, tworzą wspólnotę. 

I chyba właśnie to zaczęliśmy odkrywać. Osoby, które wcześniej znaliśmy tylko z widzenia, przestały być obce. Pojawiły się rozmowy, żarty, wspólne śniadania, drobne gesty i historie. Zaczęliśmy widzieć w sobie nawzajem nie tylko sąsiada czy parafianina, ale po prostu człowieka. 

Ksiądz przypomniał nam również o wdzięczności za to, że jesteśmy. Sama możliwość spotkania, podróżowania, modlitwy, śmiechu i wspólnego przeżywania chwil nie jest przecież czymś oczywistym. To dar, za który warto być wdzięcznym. 

Dla mnie, osoby mieszkającej od wielu lat poza Polską, było to szczególnie ważne. Żyjąc za granicą, można przyzwyczaić się do samodzielności. Tym bardziej docenia się ludzi, z którymi można się śmiać, rozmawiać, modlić i po prostu być. 

Wracam z tej pielgrzymki z wdzięcznością – za miejsca, doświadczenia, ale przede wszystkim za ludzi i nowe relacje. 

Bo być może właśnie to jest najpiękniejszą częścią każdej pielgrzymki. Nie tylko dokąd idziemy, ale z kim idziemy. 

Izabela Włodarska (Krupka)