Parafialna Rada Duszpasterska
2026-2031
Parafia Niepokalanego Serca Maryi w Kolonowskiem

• Dyla Paulina

• Galus Bogusława

• Kała Adam

• Kimak Waldemar

• Kruk Maria

• Pawlik Herbert

• Smyk Maria

• Spałek Dorota

• Żyłka Janusz

Zaprzysiężenie Rady odbędzie się 8 listopada o godz.15:00 na plebanii.

Tekst zaprzysiężenia członków PRD

Ja NN, powołany na członka Parafialnej Rady Duszpasterskiej, przyrzekam wobec Boga, że powierzoną mi funkcję będę wykonywał według najlepszej swej woli, zgodnie z moim sumieniem i przepisami prawa kościelnego.

W szczególności przyrzekam, że w miarę swych sił i z poczuciem odpowiedzialności będę wspomagał Proboszcza w działalności pasterskiej, mając na względzie tylko chwałę Bożą i dobro Kościoła.

Tak mi dopomóż Bóg! Amen.

Przed nami dwa wielkie dni: Dzień Wszystkich Świętych i Zaduszki. Dzień Wszystkich Świętych, to bardzo stare święto wywodzące się z IV-wiecznego kultu chrześcijańskich męczenników, którzy oddali życie za wiarę. Początkowo święto obchodzono wiosną. W VII wieku papież Grzegorz III przeniósł je na dzień pierwszego listopada. Najpierw obchodzono je w Rzymie, potem w całym Cesarstwie Rzymskim. W XV w święto stało się obowiązkowym w całym Kościele. Zaduszki także mają długą historię, ponieważ od zarania ludzkości zarówno w czasach pogańskich i we wszystkich wiarach modlono się za zmarłych i przy grobach swoich bliskich odprawiano różne rytuały. Stolica Apostolska w XIV w oficjalnie wprowadziła do kalendarza rzymskiego obchody Dnia Zadusznego jako dnia modlitwy za wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące. W wielu krajach przez wieki znaczenie tych świąt zmalało, ale u nas są one mocno zakorzenione i przywiązujemy do nich bardzo dużą wagę. Modlimy się i do wszystkich świętych i za zmarłych, odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze symbolizujące wieczną światłość, przynosimy kwiaty. Wspominamy swoich bliskich. Ktoś tak mądrze powiedział, że pamięć nie umiera. Dopóki będziemy pamiętać o swoich bliskich zmarłych, dopóty będą oni wśród nas. Bardzo ważne jest też to, że spotykamy się z rodziną bliższą i dalszą przyjeżdżającą nawet zza granicy. W zapracowanym dzisiejszym świecie jest to często jedyna okazja w roku, gdy spotyka się rodzina. Życzmy sobie, aby to dostojne święto w lawinie wszelkich modnych i nie zawsze dobrych nowości nie znikło z naszego życia.

W naszym kraju pierwszy listopada to już pełna jesień. Powoli zamiera przyroda. Spadają liście, dni są krótkie, zamglone. To pełne powagi, dostojeństwa i zadumy nad przemijającym życiem święto pięknie wpisuje się w jesienny krajobraz. Mam groby rodzinne na kilku cmentarzach. Często tam bywam. Najbardziej lubię stare cmentarze. Tu zdaje się mieć potwierdzenie dawna myśl filozoficzna, że świat jest garstką żywych i całą rzeszą zmarłych. Tu białe brzozy pochylone nad grobami, szepczą pacierze, a dostojna cisza jeszcze bardziej potęguje powagę miejsca. Jedyny realistyczny odgłos to szelest liści pod moimi stopami. Na wpół zatarte napisy na starych nagrobkach skłaniają do refleksji nad przemijającym czasem i kruchością ludzkiego życia. Czytam... Odszedłeś tak nagle... Nie umiera ten, kto trwa w pamięci… Jezu ufam Tobie… To taka chwila, w której uzmysławiam sobie, że w tej niesamowitej cmentarnej ciszy JA żyję. Widzę niebo i słońce, słyszę ten szelest liści pod nogami, czuję jak wiatr owiewa mi twarz. Myślę… A oni?... Cóż oni?... Przypomina mi się wiersz księdza Mirosława Benedykta Strożka. Zacytuję urywek.

Najtrudniej ponoć uwierzyć we własną śmieć, zawsze to inni umierają, nam wspomnienia pozostają. W śmierci życie się nie kończy, ale zmienia. Tylko czy wierzymy w to bez wątpienia?... Ja wierzę