Chleba naszego powszedniego 

O dobry Boże w Blasku Nieba, co dałeś ludziom Krew i Ciało, Spraw, aby na świecie, nigdy chleba nikomu nie brakowało

Poeta Cyprian Kamil Norwid pisał „ Do kraju gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba….tęskno mi Panie…”. W naszym kraju od zawsze był szacunek dla chleba. Nad nowym bochenkiem przeznaczonym do rozkrojenia czyniono znak krzyża. Jeżeli chleb upadł na podłogę, podnoszono go i z czcią całowano. Czerstwy chleb służył jako dodatek do różnych zup. Resztki zjadały zwierzęta i ptactwo domowe. Nigdy nie wyrzucano chleba do śmietnika, nawet starej skórki. A jeśli takowa się znalazła-palono ją w piecu. W dawnych czasach brakowało chleba. Moja babcia opowiadała, że jej dziadek czyli mój prapradziadek chleb zamykał w skrzyni, a kluczyk zawieszał sobie na szyi. Codziennie rano otwierał skrzynię i kroił każdemu domownikowi pajdę chleba. Skrzynię zamykał do następnego dnia. Chleb jadło się popijając mlekiem lub wodą. Nikt nie obkładał go szynką, ani kiełbasą, co najwyżej cienko posmarował smalcem lub masłem. Bywały takie domy, w których chleb jadło się kilka razy w roku. Ludzie jedli ziemniaki trzy razy dziennie. Dlatego też pragnęli chleba, szanowali go i modlili się o niego. Mój dziadek w czasie wojny przez kilka miesięcy nie widział chleba. Gdy znalazł jakąś starą kromkę, całował ją ze łzami w oczach. Często o tym opowiadał. Do ostatnich dni życia pamiętał jej smak.

Jeszcze po wojnie po skoszeniu zboża ( najczęściej kosą), rodzice wysyłali dzieci na pole, żeby wyzbierały pozostawione na ściernisku kłosy zbóż . Żaden kłos nie mógł się zmarnować. Kłosy pełne ziaren były wielkim DAREM BOŻYM.

Dzisiaj na szczęście chleba nam nie brakuje, ale też skończył się szacunek do niego. Pieczywo wala się w koszach szkolnych, w parkach, w rowach, na dworcach, a nawet na ulicy. Wszędzie!. Na takie marnotrawstwo wręcz nie można patrzeć. Cóż to się porobiło?. Kto zawinił?. Wnni są przede wszystkim rodzice i dziadkowie, którzy od zarania nie uczą dzieci szacunku do chleba. Winna jest szkoła, kościół, prasa, telewizja i my wszyscy, gdyż nie reagujemy na marnotrawstwo, a często odwracamy głowę, uważając, że to nie nasza sprawa. Żyje się nam po prostu lepiej, bardziej bogato, zapomnieliśmy co to bieda i przestaliśmy zastanawiać jakby to było, gdyby zabrakło nam chleba. A chyba musimy uruchomić swoją wyobraźnię, bo z roku na rok doświadczamy coraz większych anomalii pogodowych. Mamy wielomiesięczne susze, wysychające jeziora i rzeki, brak śniegu, to znów gwałtowne ulewy, wichury czy też pożary trawiące lasy, łąki i pola na całym świecie, Pogoda staje się coraz bardziej nieobliczalna. Nasz kraj nie jest przygotowany jak biblijny Józef, który miał zapasy na siedem chudych lat. Zresztą żaden kraj nie jest na to przygotowany . Afryka już od wielu lat boryka się z potężną suszą. Tam już jest klęska głodu. My mamy jej koniuszek, który się niestety rozszerza. „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj….” powtarzamy codziennie w modlitwie. Życzmy sobie, aby to były tylko słowa pacierza, a nie rzeczywistość. I nauczmy się na nowo szanować chleb i taktować go tak jak to czynili nasi przodkowie – jak DAR BOŻY.

 ZAPOWIEDZI PRZEDMAŁŻEŃSKIE

ZAP. I: Paweł Przybyła zam. Kolonowskie i Antonina Kuś zam. Żędowice.